تحريريه جهانى

يحيى كمالى پور
متولد ۱۳۲۶ شهر «راور» كرمان
كارشناس روابط عمومى و كارشناس ارشد ارتباطات از آمريكا
دكتراى ارتباطات راديو و تلويزيون از دانشگاه «ميسورى»
استاد دانشگاه پردو آمريكا از سال ۱۳۷۲
رئيس بخش ارتباطات و هنرهاى خلاق دانشگاه پردو از سال ۱۳۷۹
مؤلف ۱۰ كتاب
سردبير نشريه بين المللى «گلوبال مديا ژورنال»
مدير راديويى موج «اف ام» دانشگاه ويسكانزين

ندا دهقانى : نسخه چينى نشريه اى را كه خودش تأسيس كرده، روى ميز گذاشته است. سوغاتى كه تازگى ها از آنجا آورده. چينى هاى علاقه مند به بحث هاى جهانى سازى، نسخه انگليسى «گلوبال مديا ژورنال» را به خط هايى شبيه «ميخ» تبديل كرده اند. بعد نامه اى فرستاده اند به آن سوى دنيا، آمريكا، تا سردبير نشريه را دعوت كنند براى مراسم ارائه نخستين نسخه چينى. مثل همان كارى كه اسپانيايى ها وعرب ها انجام داده اند . چيزى كه از آغاز، آرزوى دست يافتنى پروفسور يحيى كمالى پور بوده؛ كه نشريه اش روزى جهانى شود. قدم هايى برداشته شده، در هند، اسپانيا، چين و بزودى ايران.
مى خواهد نسخه فارسى آن را هم منتشر كند : « در ايران متخصصان زيادى هستند كه مى توانند محتواى اين مجله را توليد كنند.»
سه سال پيش كه نخستين شماره الكترونيكى اين دوفصلنامه منتشر شد، به اين روزها هم فكرمى كرد. اينكه مثل نسخه هندى و اسپانيايى، دانشمندان هركشور در زمينه ارتباطات و علوم اجتماعى محتواى مجله را به زبان خودشان توليد كنند و تنها بخشى از مطالب ترجمه نسخه اصلى باشد. اينطور بهتر مى شود «جهانى شدن» را تمرين كرد. مخصوصاً وقتى نشريه «الكترونيكى» باشد. نظرش اين است:« دنياى ديجيتال است و روند هم به آن سو. نشريه نام گلوبال دارد پس بايد واقعاً جهانى باشد. يعنى شبكه اى از استادان سراسرجهان كه به هم پيوسته هستند.به مروز زمان،به صدها ديدگاه جمع شده ازسراسر جهان مى رسيم، ديدگاه هايى كه شايد پيش ازاين امكان انتشارنداشت.»
جهانى سازى را در حوزه ارتباطات شروع كرده است. ژورنال، هيأت تحريريه اى دارد از استادان مطرح دنيا. هر نسخه در كشورهاى مختلف، دبيرتحريريه مخصوص خود را دارد و اوست كه درباره انتشار مطالب تصميم مى گيرد. همه نسخه هاى «گلوبال مديا ژورنال» مانند هم نيست.
مى خواهد فعاليت ديگرى را به همراه اين نشريه، گسترش دهد. تشكيل انجمن و كنسرسيومى علمى به نام «Global Fusion» كه هرسال با كمك استادان جهان دست كم يك همايش برگزار كند. براى شروع، چهاردانشگاه اوهايو، پردو،تگزاس و النو را همراه كرده تا اين سلسله برنامه هاى علمى از سال ۱۳۸۰ برقرار باشد. اما هدف اصلى برقرارى ارتباط با استادان و سايردانشگاه هاى مطرح جهان است.
استاد «آن لاين»
تأكيد او بيشتر بررسانه هاى خاورميانه و تبليغات و اخيراً مباحث «جهانى سازى» است:« جهانى سازى موضوع داغى است درسراسردنيا كه بايد از جنبه رسانه اى هم به آن پرداخته شود.»
دهمين كتاب او با نام «جنگ،رسانه ها و تبليغات» درباره حمله آمريكا به افغانستان تازگى ها چاپ شده است. دو كتاب قبلى او هم مضامينى درباره جهانى شدن و نقش شركت هاى غول پيكرجهانى در اين روند و تأثيررسانه ها داشته. به اعتقادش، رسانه ها در خدمت شركت هاى بزرگ جهانى هستند و جزيى از آنها محسوب مى شوند.
شايد توجه به مباحث جهانى سازى است كه باعث سفرهاى او به نقاط مختلف دنيا مى شود؛ مانند آخرين سفرش در تابستان ۸۴ به ايران. البته به دعوت كسانى كه متولى برگزارى مراسم بزرگداشت بوده اند.

بيشتر صحبت هاى استادان دانشكده ارتباطات و علوم اجتماعى علامه طباطبايى كه يك روزقبل از مراسم اصلى براى او بزرگداشتى گرفته اند در اين نكته خلاصه مى شود، «دكتركمالى پور با نشريه اى كه منتشركرده، فرصتى به وجود آورده تا استادان ايرانى، مقاله هاى علمى خود را در سطح جهانى منتشركنند.» اين نكته را كمالى پور از اهداف اصلى اش مى داند ؛ اتصال فكرى و مجازى متفكران سراسر جهان.او تازگى ها، يونس شكرخواه، استاد فعال درزمينه روزنامه نگارى سايبر را «كدخداى» نشريه الكترونيكى «گلوبال مديا» تعيين كرده، به استعاره از نظريه «مك لوهان» كه دنياى امروز را «دهكده اى جهانى» ناميده است. دهكده اى با فاصله هاى نزديك كه با يارى وسايل جديد ارتباطى،براى اداره آن، نبايد حتماً مقيم همان دهكده بود.
دكتركاظم معتمدنژاد،عضوهيأت علمى دانشكده علوم اجتماعى علامه طباطبايى او را استاد و مرجع علمى معتبر درسطح جهانى مى داند. در مراسم گراميداشت، به طور رسمى از كمالى پور مى خواهد كه بخشى اززمان خود را براى تدريس در دانشگاه هاى ايران اختصاص دهد.
« چرا كه نه؟» اين پاسخ يحيى كمالى پور است. مى گويد، قبلاً هم اين كار را انجام داده،دردانشگاه امام صادق(ع) وعلامه طباطبايى براى دانشجويان دكترا و درچند دوره كوتاه آموزشى تدريس داشته است. در حوزه ارتباطات و روزنامه نگارى بين الملل.
يكى ازشاگردان غيرمستقيم ايشان درمراسم بزرگداشت،پشت «ميكروفن» مى رود تا از ارتباط «آن لاين» او تعريف كند و اينكه هيچ كدام از نامه هاى الكترونيكى را بدون جواب نمى گذارد. نمونه هايش را زياد سراغ داريم. مثل وبلاگ دكتريونس شكرخواه كه هر ازچندى منعكس كننده «اى ميل هاى» استاد است و نامه نگارى هاى پيوسته روزنامه ايران و پاسخ هاى سريع دكتركمالى پور به «مهرگان».
به دنبال تغيير
در دبيرستان كرمان، روزنامه ديوارى راه انداخت به نام «خوشه هاى خرد». چهارستونى و شامل شعر، كاريكاتور و ….همان سال ها هم، براى روزنامه «آيندگان» و مجله «صبح امروز» مى نوشت گاهى.دردانشگاه آمريكا هم هر هفته، ستون هفتگى خود را داشت. پيش نيامد در روزنامه اى به طور حرفه اى روزنامه نگارى كند؛ اما در راديوهاى آنجا چرا.
هردو راديويى كه درآن كاركرده، حوزه نفوذ استانى داشته است. راديوى آموزشى و علمى دانشگاه كه بيشتر تأكيد آنها برموضوعات فرهنگى بوده.چهارشنبه ها از پنج عصر تا ۱۰ شب برنامه اى اختصاصى در حوزه امور بين الملل داشته كه مهمانان او را كارشناسان مليت هاى مختلف تشكيل مى داده اند. لابه لاى برنامه، با ابتكار او،موسيقى مربوط به كشور مهمانان برنامه پخش مى شده تا كل برنامه زنده راديويى او را جذاب كند.
بعدها برنامه تلويزيونى هم تهيه مى كند. اين فعاليت تا امروز ادامه دارد. با برنامه نيم ساعتى «دانشگاه و شما»، در تلويزيون محلى. همكاران او هم دانشجويان خود دانشگاه پردو هستند.اين برنامه از طريق تلويزيونى كابلى در ۳۰ شهرديگر هم پخش مى شود.
اين فعاليت ها زمانى كه رياست دانشكده ارتباطات دانشگاه پردو را به عهده مى گيرد، كم رنگ نمى شود. وقتى مسؤوليت بخش ارتباطات را به او مى سپارند، چهارگرايش در اين رشته وجود داشته اما الآن به ۱۰ گرايش رسيده است. با علاقه خاصى از اين گرايش هاى اضافه شده سخن مى گويد. تلاشى است كه خودش به بار نشانده و از آن خشنود است، مخصوصاً عكاسى ديجيتال و گرايش هاى جديد سايبركه اضافه كرده.
باوجود ظاهرآرام، براى به ثمررساندن اهدافش دردانشگاه چندان ساكت عمل نكرده. پا به پاى مخالفان گسترش گرايش هاى ارتباطات دانشگاه پردو به بحث نشسته و اكنون با اجراى طرح هايش و استقبال دانشجويان، مخالفان به موافق او بدل شده اند.
پدرش مى خواسته «مهندس» شود. هنوز هم شغل مهمى است به عنوان آرزوهاى پدرانه. اما آن طور كه خودش مى گويد، بعضى چيزها انگار «ژنتيكى» به ارث مى رسد. علاقه به ارتباطات و كتاب هم از همان چيزها بوده كه دكتركمالى پور را رسانده تا اينجا. رفته به دنبال مهندسى.سه سال در دانشگاه مكانيك كرمان اما «چيزى از مكانيكى ياد نگرفت.» درآن دانشگاه هم مسؤول كتابخانه شد و امورى كه خيلى به مهندسى ارتباطى نداشت.پس روزنامه نگارى را شروع كرد.با نوشته هاى پراكنده اى كه مى فرستاد براى نشريات مختلف.
دوران سربازى در شهر مشهد، شش ماه هم كه گذشت، باز سلام دادن نظامى را ياد نگرفت اما براى هم دوره اى ها، دكلمه شعر را خوب بلد بود.
دوست نداشت خودش را محصور كند، در يك چهارچوب. كارها و تجربه هاى جديد برايش انرژى مى آورد.تصميم گرفت برود به دنبال اين تجربه ها. اين بار در يكى ازدانشگاه هاى آمريكا. به جاى مهندسى مكانيك، كارشناسى روابط عمومى.
به يكى از مؤسسات پذيرش دانشجو در تهران رفت. چند سالى قبل از انقلاب جمهورى اسلامى.كشورش مهم نبود. دريكى از دانشگاه هاى آمريكا پذيرفته شد، رشته مهندسى.اما پايش كه رسيد آنجا رشته را تغييرداد به روابط عمومى و بعدها ارتباطات.
جهانى سازى نشريه اى
تنها استاد ايرانى دانشگاه پردو است. روزهاى اول تدريس او در كلاس دانشجويان آمريكايى اينطور شروع مى شد:« من يحيى كمالى پور، اهل يكى ازشهرهاى كرمان، استاد ارتباطات و همين طور كه مى بينيد، تروريست هم نيستم.»
تحمل بعضى چيزها كمى دشوار است. اما ايرانى بودن را از خاطر نبرده. براى همين دغدغه هاى اصلى اش خلاصه مى شود در اينكه چرا همپاى ديگران پيشرفت نمى كنيم:« روند جهانى با سرعت زياد رو به جلوست اما ما هميشه دير واكنش نشان مى دهيم.بايد دوره هايى باشد در دانشگاه ها براى دانشجويان تمام رشته ها درباره ارتباطات و وسايل ارتباطى جديد و تبليغات.همه ما، چه روزنامه نگارباشيم چه نه، هر روز با اين وسايل و تبليغات برخورد داريم. پس بايد آنها را بشناسيم.سرعت توسعه آنقدر بالاست كه نمى شود لحظه اى درنگ كرداما خيلى كند حركت مى كنيم.»
مى گويد:« بعضى ها تصور مى كنند ما آن طرف آب هستيم و چون سالها در ايران نبوده ايم،ديگر خودى نيستيم در صورتى كه اينگونه نيست . عشق و محبت وطن را نمى توان دور كرد.اين چيزها درقلب انسان است و ما در هر كجا كه هستيم سربلندى ايران را در فكر داريم.»
وقتى اين چيزها را مى گويد، نسخه چينى نشريه نيمه جهانى شده «گلوبال مديا» روى ميز است، با خط هايى شبيه «ميخ». نسخه هندى هم كه راه افتاده و اسپانيايى و …
در روسيه، آفريقاو فرانسه هم استادانى سراغ دارد.آرزوى جهانى سازى يك نشريه برايش چندان دور نيست.خوشحال است از اين استقبال استادان ديگركشورها، كه گاهى با «اى ميل» به او اعلام مى شود و گاهى حضورى.